Алберт Айнщайн умира и отива на небето. Посреща го самият Господ.
— Добре дошъл, Алберт! За нас е чест, такъв велик учен, такава велики формули измислил!
Айнщайн казва:
— Остави ги моите формули. Аз цял живот чакам този миг, та да видя твоята формула – онази, по която направи човека.
Господ се дърпа:
-Това са стари работи, нищо интересно няма, какво толкова… След дълго настояване Господ дава на Айнщайн едно смачкано листче. Ученият чете внимателно, по едно време се сепва и казва:
— Но, Господи, тук има грешка?!
— Е, да де…
В Морската градина мъж се е качил на улично кантарче да се премери. Пуфти, пъшка, по едно време хванал с две ръце огромният си корем и го повдига нагоре. покрай него минава дългокрако девойче и ехидно отбелязва:
- Господитне, това няма да ви помогне...
- Разбира се, че ще помогне! Как иначе да видя цифрите на кантарчето?!